Nëse duam të flasim për shiitët (Me shiitë këtu nënkuptojmë imamët, isna esh'aritë dhe quhen edhe xhafari sipas Imam Xhafer Sadikut. Këtu nuk po flasim për sekte të tjera, si për shembull: Ismailitë. apo Zejditë, dhe ata nuk na shqetësojnë përderisa besojmë se ata, si sektet e tjera, nuk i përmbahen hadithit për dy gjëra të vlefshme dhe as nuk e përdorin besimin e tyre për Imamatin e Aliut pas Profetit, s.a.v.a.) pa anësi. dhe dyfishtë, do të themi se ata janë një grup islamik që ndjek dhe imiton imamët nga Ehlul-Bejtin e Profetit, dhe ky është Aliu dhe djemtë e tij.
Ata janë autoritetet e tyre për të gjitha çështjet e fikhut të adhurimit dhe marrëdhënieve ndërmjet njerëzve. Ata nuk i japin përparësi askujt mbi ta, përveç gjyshit të tyre, bartësit të misionit, Muhamedit, të Dërguarit të Zotit s.a.v.a. Ky është përkufizimi më konciz i shiitëve.
Lërini fjalët e njëanshëm se shiitët janë armiq të Islamit ose se ata besojnë se Aliu duhet të ishte profet ose se ata e kanë prejardhjen nga Abdullah ibn Seba çifuti.
Kam lexuar shumë libra dhe tekste, autorët e të cilëve po përpiqen me të gjitha forcat që t'i shpallin shiitët si të pafe dhe t'i dëbojnë nga umeti islam.
Por të gjitha fjalët e tyre janë një trillim i pastër dhe një gënjeshtër e dukshme. Ata nuk citojnë asnjë provë apo argument në mbështetje të pretendimit të tyre, ata vetëm përsërisin atë që thanë paraardhësit e tyre, të cilët ishin armiqtë e Ehli Bejtit, të cilët sunduan umetin me dhunë, kërkuan ata që pasuan Ehli Bejtin. , dhe ose i dëboi ose i vrau, dhe u vuri gjithfarë nofkash.
Një nga këto pseudonime, që haset shumë në librat e armiqve të shiitëve, është nofka Rafidi ose Revafid.
Kështu, lexuesi i atyre librave, në momentin e parë, duket se shiitët i kanë refuzuar parimet e Islamit dhe nuk punojnë sipas tyre, apo se kanë refuzuar të pranojnë misionin e Muhamedit, s.a.v.a. Por realiteti është diçka tjetër. Ata i quajtën ata Rafidë, sepse sundimtarët e parë të Umajadëve dhe Abasidëve dhe ulematë që iu afruan atyre donin të shtrembëronin imazhin e tyre sepse shiitët e ndoqën Aliun dhe ata refuzuan të pranonin kalifatin e Ebu Bekrit, Omerit dhe Uthmanit. , dhe ata refuzuan kalifatin e të gjithë sundimtarëve nga shtëpia e Emevi dhe Abbasi.
Ata u përpoqën të mashtrojnë umetin duke ndihmuar në shpikjen e haditheve që ishin nga sahabët se kalifati i tyre është i ligjshëm, sipas Sheriatit, sepse është sipas urdhrit të Allahut, kështu që ata argumentuan se fjalët e Allahut:
“O ju që besuat, bindjuni Allahut, bindjuni të Dërguarit dhe pushtetarëve prej jush”. Nisa', 59, referohen atyre dhe se janë publikuar për të drejtën e tyre. Ata thanë për vete se janë ata që janë në pushtet dhe është detyrë e tyre t'i binden.
Ata punësuan njerëz që do të shpikin gënjeshtra për të Dërguarin e Zotit, s.a.v.a., siç ia atribuonin atij duke thënë: "Kushdo që ndalon së binduri qeverinë për një centimetër, dhe vdes ashtu, do të vdesë me vdekjen e xhahilijetit.", kështu që asnjë musliman nuk duhet ta braktisë bindjen. autoritetet. Nga kjo kuptojmë se shiitët ishin gjithmonë në shënjestër të autoriteteve dhe pushtetarëve, sepse ata refuzuan t'u betoheshin atyre dhe sepse konsideronin se kalifati ishte i uzurpuar dhe se vetëm Ehli Bejtin kishin të drejtë për të. . Me kalimin e kohës, sundimtarët i paraqitën shiitët para botës së përbashkët si ata që refuzojnë Islamin dhe duan ta shkatërrojnë atë plotësisht.
Disa shkrimtarë dhe historianë që pretendojnë se janë studiues kanë shkruar për të. Nëse i kthehemi lojës së përzierjes së së vërtetës me të pavërtetën, do të kuptojmë se ka dallim mes atij që dëshiron të shkatërrojë Islamin dhe atij që dëshiron të shkatërrojë qeverinë mëkatare dhe të dhunshme që punon kundër Islamit. Shiitët nuk u ngritën kundër Islamit, ata u ngritën kundër pushtetarëve, kriminelëve dhe qëllimi i tyre është t'ua kthejnë të vërtetën pasuesve të tij në mënyrë që të vendosin parimet e Islamit me një sundimtar të drejtë.
Sido që të jetë, ajo që kemi mësuar nga hulumtimet e mëparshme përmes librave Dhe pastaj gjeta rrugën e drejtë, me ata që janë të ndershëm dhe pyes ata që dinë është se shiitët janë një grup i shpëtuar, sepse ata i përmbahen Librit të Allahut dhe pasardhës të Pejgamberit, paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të. Nëse po tregohemi të drejtë, disa nga dijetarët e Ehli Sunetit e pranuan këtë fakt, kështu që Ibn Menzuri në Lisanul Arab, duke përkufizuar shiitët, thotë: Shiitët janë ata që anojnë nga Ehli Bejti i Profetit dhe i ndjekin ata. Po kështu, Dr. Seid Abdulfetah Ashur, pasi ka thënë fjalët e lartpërmendura, thotë:
"Nëse shiitët janë ata që anojnë nga pasardhësit e Profetit dhe i ndjekin ata, atëherë kush prej muslimanëve refuzon të jetë shiit?"
Koha e anësisë dhe armiqësisë trashëgimore ka mbaruar, ka ardhur koha e dritës dhe lirisë së mendimit. I takon të rinjve të arsimuar të hapin sytë, të lexojnë librat e shiitëve dhe të lidhen me ta, të bisedojnë me ulematë e tyre për të mësuar të vërtetën nga burimi. Sa herë na kanë mashtruar fjalë të ëmbla e të rreme që nuk mund të qëndrojnë përballë provave dhe argumenteve. Sot, çdokush mund të udhëtojë nëpër botë.
Shiitët gjenden në të gjitha anët e botës. Nuk është e drejtë që një studiues i shiitëve të pyesë armiqtë e shiitëve dhe kundërshtarët e tyre me të cilët ata ndryshojnë në besim. Çfarë mund të presë atëherë studiuesi që ata të thonë për ata që gjatë historisë i persekutuan si armiq? Shiitët nuk janë një sekt sekret, besimet e të cilit mund të dihen vetëm nga ata që i përkasin. Përkundrazi, librat dhe besimet e tyre janë të përhapura në mbarë botën. Shkollat dhe rrethet e tyre shkencore janë të hapura për këdo që kërkon dije.
Ulematë e tyre organizojnë qarqe, seminare, diskutime dhe konferenca dhe bëjnë thirrje që të gjithë të bien dakord për një fjalë dhe të bëjnë thirrje për unitetin e Umetit Islam. Jam i bindur se të drejtët e umetit, nëse e hetojnë këtë temë me seriozitet, do ta gjejnë rrugën drejt së vërtetës, pas së cilës ka vetëm iluzion, sepse ajo që i pengon ata të arrijnë të vërtetën, janë mjetet e propagandës dhe përhapjes së gënjeshtra nga armiqtë e shiitëve ose keqbërja e disa njerëzve të zakonshëm që janë shiitë.
Në shumicën e rasteve, mjafton të zhduket një dyshim dhe të fshihet një legjendë, që ai që ishte armik i shiitëve të bëhet njëri prej tyre. Në fund do të gjeni se si veprimet e disa njerëzve të zakonshëm shiitë i zmbrapsin të rinjtë e arsimuar të Ehli Sunetit dhe i dekurajojnë ata që të vazhdojnë kërkimet e tyre për të arritur të vërtetën.
Për këtë rast m'u kujtua historia e një siriani të mashtruar nga propaganda e kohës. Kur ai sirian erdhi në Medine për të vizituar varrin e të Dërguarit të Zotit, paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të, ai pa një burrë duke hipur mbi kalë me dinjitet, i rrethuar nga një grup shokësh të tij, i rrethuar nga të gjitha anët me vullnetin e tij.
Siriani mbeti i habitur që kishte një njeri tjetër me kaq madhështi dhe dinjitet në botë, dhe më shumë se Muavije në Siri, prandaj pyeti për të. Atij i thanë se ishte Hasan ibn Ali ibn Ebi Talibi, dhe ai tha:
A është ky djali i Ebu Turabit (pseudonimi i Imam Aliut) Harixhi?
Dhe pastaj filloi të mallkojë dhe të shajë Hasanin, babanë e tij dhe Ehli Bejtin.
Shokët e Hasanit nxorrën shpatat e tyre dhe secili deshi ta vriste, por Imam Hasani i pengoi. Zbriti nga kali, iu afrua këtij siriani dhe e përshëndeti bukur, duke i thënë:
"Ti duket se je i huaj këtu, o vëlla Arab?"
Siriani tha:
"Po, unë jam nga Siria, një ndjekës i Amir al-Mu'minin dhe kampion i muslimanëve, Muavije ibn Ebi Sufjan."
Imam Hasani e priti sërish dhe i tha:
“Ti je mysafiri im”.
Siriani nuk donte, por imami nuk e la të ikte derisa pranoi të ishte mysafiri i tij.
Gjithë ato pak ditë që ishte në shtëpinë e imamit, vetë Imami e shërbeu dhe bisedoi bukur me të. Kur ishte dita e katërt, siriani filloi të pendohej për atë që kishte thënë për Hasan ibn Aliun, kur e mallkoi dhe ai ia ktheu me të mira, falje dhe mikpritje.
Ai i kërkoi Hasanit që ta falte për sjelljen e tillë ndaj tij dhe dialogu i mëposhtëm u zhvillua mes tyre në prani të shokëve të Hasanit.
Hasani:
"Vëlla Arab, a e ke lexuar Kur'anin?"
Siriani: “Unë e di gjithë Kuranin përmendësh”.
Hasani: "A e dini kush janë Ehli Bejtit, ata të cilëve Allahu ua ka hequr çdo papastërti dhe i ka pastruar plotësisht?" Siriani: "Ata janë Muavije dhe familja e Ebu Sufjanit."
Të pranishmit u mahnitën dhe Hasani buzëqeshi dhe tha:
“Unë jam Hasani, i biri i Alisë, dhe babai im është nga xhaxhait dhe vëllai i Profetit të Zotit. Nëna ime është Fatima Zehra, kampionia e të gjitha femrave në botë. Gjyshi im është i Dërguari i Zotit, kampion i të dërguarve dhe profetëve.
Kushëriri im është Hamza, kampion i dëshmorëve dhe Xhafer Tajjar. Ne jemi Ehli Bejt, Allahu na ka pastruar dhe na ka urdhëruar dashurinë për çdo musliman. Ne jemi ata që Allahu dhe engjëjt e Tij dërgojnë salavate, prandaj ai i urdhëroi muslimanët të na dërgojnë salavate. Unë dhe vëllai im Huseini jemi kampionët e të rinjve në Parajsë.
Imam Hasani i numëroi disa virtyte dhe vlera të Ehlibejtit dhe e njohu me gjendjen e vërtetë të punëve. Siriani e kuptoi të vërtetën dhe filloi të qante dhe t'i puthte gishtat Hasanit. Ai goditi fytyrën e tij duke u penduar për atë që kishte thënë për Imamin, duke thënë:
“Pasha Allahun, nuk ka zot tjetër pos Tij, kur erdha në Medine nuk urreja më shumë se ty një njeri në faqen e dheut.
Dhe ja, tani po e lë dhe nuk ka njeri më të dashur për mua në faqen e dheut se ti. Unë i afrohem Allahut duke ju dashur duke ju ndjekur dhe duke hequr dorë nga armiqtë tuaj.”
Imam Hasani iu drejtua shokëve të tij dhe u tha:
“Ju keni dashur ta vrisni dhe ai është i pafajshëm, sepse po ta dinte të vërtetën, nuk do ta kundërshtonte. Shumica e njerëzve në Siri janë si ai, nëse do ta dinin të vërtetën, do ta ndiqnin atë.”
Dhe pastaj ai studioi fjalët e Zotit Suprem:
“E mira dhe e keqja nuk janë e njëjta gjë. Shpërbleje të keqen me të mirë dhe armiku yt papritmas do të bëhet miku yt i ngushtë." Fusilet, 34
Po, ky është një realitet që shumica e njerëzve, për fat të keq, nuk e dinë. Sa e sa njerëz janë armiq të së vërtetës dhe e kundërshtojnë atë me këmbëngulje për një kohë të gjatë dhe kur zbulojnë se e kanë gabim, nxitojnë të pendohen dhe të kërkojnë falje. Kjo është detyrë e çdo njeriu, sepse thuhet: “Kthimi në të vërtetën është sadaka”. Problemi është me ata që e shohin të vërtetën me sy dhe e prekin me duar, e pastaj ngrihen kundër saj dhe luftojnë për qëllime materiale, dynja të shëmtuara dhe ligësi. Për këtë lloj njerëzish Allahu xh.sh., thotë:
"Dhe nuk ka rëndësi nëse i paralajmërove apo jo, ata nuk do të besojnë!" Unë djali, 10
Nuk ka asnjë dobi të humbni kohë me ta dhe të humbni durimin ndaj tyre. Obligimi ynë është të sakrifikojmë gjithçka që kemi me ata që janë të drejtë dhe që përpiqen me të gjitha forcat për të gjetur të vërtetën dhe për të cilët Allahu i Lartësuar:
“Kërkesa jote do t'i bëjë dobi vetëm atij që ndjek Kur'anin dhe i frikësohet Mëshiruesit, edhe pse nuk e sheh Atë, bëje të lumtur me falje dhe shpërblim të bukur, 11!
Është detyrë e shiitëve të cilët janë të udhëzuar të shpenzojnë kohën dhe pasurinë e tyre në çdo vend në rrugën e mësimit të së vërtetës dhe bërjes së saj të njohur për të gjithë bijtë e Umetit Islam. Por nuk janë vetëm shiitët ata që e kanë kapur Ehl-i Bejtin, ata janë imamët që i tregojnë llambat në errësirë për çdo musliman. Nëse imamët e Ehli Bejtit mbeten të panjohur për muslimanët e zakonshëm, dhe veçanërisht për të rinjtë e arsimuar nga Ehlul-Suneh uel-Xhemati, shiitët do të mbajnë përgjegjësinë për këtë para Allahut. Po kështu, nëse njerëzit mbeten jobesimtarë, duke mos ditur fenë e vërtetë të Allahut me të cilën ka ardhur mbrojtësi i të gjithë profetëve, Muhamedi, paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të, të gjithë muslimanët do të mbajnë përgjegjësi për këtë.
___________
Autori
Muhammed Tixhani