Përse lutemi?
A ka nevojë Allahu për lutjen tonë?
Kur është e dobishme lutja?
Në mësimet e mëparshme folëm për pastrimin, faljen dhe këndimin a leximin e Kur'anit. Tani do të flasim për një mjet tjetër që na lidh me Allahun e Gjithëfuqishëm dhe për të kërkuar mbrojtje nga Allahu i Gjithëfuqishëm. Ky është mjet që nuk kushton fare sepse mund ta përdorim në çdo kohë dhe kudo ose kurdo që ne e ndiejmë se duhet dhe kur e ndiejmë se mund ta bëjmë atë. Ndryshe nga falja, nuk ka kufizim në kohë dhe nuk ka fjalë të caktuara kur'anore për t'iu drejtuar Allahut.
Sa herë që e ndiejmë dhe kurdo që e ndiejmë se zemra jonë dëshiron t'i drejtohet Allahut, ne, thjesht lejojmë gjuhën tonë t'i flasë Krijuesit tonë Bujar. Tani, të mësojmë çfarë është lutja (duaja), nëse Allahu ka nevojë për lutjen tonë dhe kur është e dobishme lutja jonë.
Ka një ndjenjë të thellë te çdonjëri nga ne: ne ndiejmë uri sepse kemi nevojë për ushqim; ne sëmuremi dhe kemi nevojë për një mjek dhe për ilaç; ndiejmë të ftohtë, të nxehtë, dhembje, frikë dhe ne kemi nevojë për zjarr, freskuese etj… Ne e ndiejmë se nuk dimë dhe kemi nevojë për mësues… Pra, qenia jonë shoqërohet me mungesa dhe me nevoja.
Përse?
Përgjigjia është:
Allahu i Gjithëfuqishëm na ka krijuar që të jemi nevojtarë. Prandaj kemi motivin për t'iu drejtuar Atij dhe për t'i kërkuar Atij të na plotësojë mungesat dhe nevojat. "O ju njerëz! Jeni ju që keni nevojë për Allahun, kurse Allahu nuk ka nevojë për asgjë dhe është i Denjë për çdo lavdërim."
(Fatir (Surja 35), ajeti 15.)
Allahu nuk ka nevojë për asgjë. Jemi ne ata që kemi nevojë për dikë, që të plotësojmë nevojat tona. "Dhe Zoti juaj thotë: 'Lutmuni Mua! Unë do t'i përgjigjem lutjes suaj…'" 56
Allahu na fton t'i drejtohemi Atij për çdo nevojë. Ai na i plotëson nevojat tona dhe Ai na siguron se do t'u përgjigjet lutjeve tona. Kush tjetër e mban fjalën më shumë se Allahu dhe kush betohet më shumë se Allahu! Askush tjetër. Në pjesën tjetër të ajetit Allahu, madje e konsideron mendjemadh këdo që nuk i drejtohet Atij: "… Kurse ata që janë mendjemëdhenj e nuk duan të Më adhurojnë, do të hyjnë patjetër në Xhehenem - të poshtëruar." Pra, duaja është një shprehje e natyrshme e njeriut se ekziston Allahu dhe se Ai është burimi i pasurisë, i përsosurisë dhe i bujarisë.
Në Kur'anin e Shenjtë, Allahu thotë: "Thuaju (mohuesve): 'Zoti im nuk shqetësohet nga që ju nuk i drejtoheni Atij (me lutje).'"
Ky ajet është përgjigje për pyetjen: A ka nevojë Allahu për lutjen tonë? Allahu nuk ka nevojë aspak. Ne kemi nevojë t'i afrohemi Allahut gjithnjë e më afër. Ne kemi nevojë për t'iu lutur Allahut, që ta ndiejmë ekzistencën e Tij. Ne kemi nevojë që t'i lutemi Allahut sepse kemi nevojë për të përmbushur nevojat tona.
Duke iu lutur Allahut, ne e njohim Allahun. Duke iu lutur Allahut, ne e dimë se Ai është afër nesh dhe na shtohet lidhja me Të. Në këtë mënyrë, rezultati i duasë sonë do të jetë njohja e Allahut të Gjithëfuqishëm, njohja e veteve tona, përmbushja e nevojave tona, shijimi i ëmbëlsisë së qenies afër me Allahun dhe i bujarisë së Tij të pakufi.
Kjo është arsyeja që Allahu thotë:
"Kur robtë e mi (besimtarë) të pyesin për Mua, (thuaju se) Unë jam afër, u përgjigjem lutjeve të tyre…"
(El Bekare (Surja 2), ajeti 186.)
Pra, Allahu është afër, Ai dëgjon, Ai e di nevojën tonë dhe e plotëson atë. "Unë e dëgjoj lutjen e çdo lutësi, kur ai më drejtohet Mua…" Ai përgjigjet.
Atëherë, përse do Allahu që ne t'i lutemi Atij, megjithëse Ai i di nevojat tona dhe nuk i duhet lutja jonë? Allahu përgjigjet: "… Le ta dëgjojnë ata, gjithashtu, me dëshirë thirrjen Time. "Përgjigjju thirrjes së Allahut duke iu lutur Atij, sepse kjo e shton besimin: "… Dhe më besoni Mua: Që ata të mund të ecin në rrugën e drejtë." Duke u lutur, ne e njohim burimin e ekzistencës sonë - Allahun. Ne e njohim pasurinë e Tij dhe varfërinë tonë e nevojën tonë. Ne e mbështesim besimin tonë në bujarinë e Tij, në fuqinë e Tij dhe në mëshirën e Tij. Kjo është urtësia e Allahut, i Cili i njeh krijesat e Tij. Ai na lartëson për të arritur qëllim tonë; prandaj ne e kemi të domosdoshëm Allahun:
"Por, vërtet që njeriu i shkel të gjithë kufijtë, kur mendon se është i vetëmjaftueshëm."
(El Alak (Surja 96), ajetet 6, 7.)
Duaja (lutja) na lidh, gjithashtu, me Allahun, duke iu drejtuar Atij dhe duke e thelluar ndjenjën tonë për ekzistencën e Tij, bujarinë e Tij dhe mëshirën e Tij. I Dërguari i Allahut (Paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të!) ka thënë:
"Duaja është vepra më e mirë adhuruese." (Uasael Al Shia, Volume 4, f. 1088.)
Varfëria, nevojat, shqetësimet dhe dilemat që përjetojmë, tregojnë se sa të pafuqishëm dhe sa të dobët jemi ne për të përmbushur qëllimet tona.
Duaja na stërvit dhe na mëson të kontaktojmë me Allahun.
Duaja na ndihmon t'i zbulojmë dhe t'i njohim më mirë shpirtrat tanë.
Duaja na ndihmon ta njohim Allahun, Krijuesin tonë. Në këtë mënyrë, ne mund të lidhemi me Allahun. Në këtë mënyrë, ne mund ta përmbajmë tiraninë tonë dhe egërsinë tonë. Kur tregojmë pafuqishmërinë tonë dhe mëkatet tona, ne dëshirojmë që Allahu t'i shërojë shpirtrat tanë nga sëmundjet.
Duaja shton, gjithashtu, dashurinë për Allahun në zemrën e njeriut.
Duaja shton ndjenjën tonë për bukurinë dhe bujarinë e Allahut. Imam Husejni (Paqja e Allahut qoftë mbi të!) ka thënë:
"I Dërguari i Allahut (Paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të!) ka thënë: 'Duaja është arma e besimtarit, shtylla e fesë dhe drita e qiejve dhe e Tokës.'" (Al Kafi, Volume 2, f. 468.)
Allahu thotë:
"Kërkoni prej Allahut nga mirësitë e Tij! Sepse Allahu ka dije të plotë për gjithçka."
(En Nisa (Surja 4), ajeti 32.)
Ka nevoja të caktuara, plotësimin e të cilave Allahu e ka kushtëzuar me duanë. Përveç kësaj, faza të caktuara shpirtërore nuk mund të arrihen vetëm se me duanë. Imam Sadiku (Paqja e Allahut qoftë mbi të!) ka thënë:
"O Mejser! Bëj dua, por asnjëherë mos thuaj që diçka u bë! Allahu ka një radhë të caktuar, që nuk mund të arrihet, në qoftë se nuk lutesh. Në qoftë se robi e mbyll gojën dhe nuk kërkon asnjëherë asgjë, nuk do t'i jepet asgjë. Prandaj, Mejser, kërko që të të jepet! Nuk ka derë që nuk hapet, po u trokit në të." (Al Kafi, Volume 2, f. 466)
Përgjigjja për një lutje garantohet në qoftë se ajo (duaja) bëhet për një nevojë reale. Duaja duhet të jetë, gjithashtu, me interes për lutësin. Në qoftë se përgjigjja vonohet, robi ta dijë se Allahu zgjedh vetëm më të mirën dhe atë që është më me interes për lutësin. "Mbase është mirë për mua për të mos pasur përgjigje tani për tani sepse ju e dini se si vijnë punët."
(Tahzib Al Ahkam, Volume 3, f. 89.)
Ne duhet të ngulmojmë në lutje dhe të bëjmë atë që duhet të bëjmë e jo të rrimë në shtëpi duke pritur që të ndodhin gjërat. "Një lutës që nuk punon, është si një harkëtar pa hark."
(Nahxhul Al Balagha, Volume 4, f. 79.)
Ne duhet të kemi gjendjen e duhur për t'ia përkushtuar zemrën Allahut. Duaja duhet të bëhet kur jemi të pastër. Duaja duhet të bëhet me besim të plotë se Allahu, të Cilit i drejtohemi, do t'i përgjigjet asaj. Imam Sadiku (Paqja e Allahut qoftë mbi të!) ka thënë:
"Në qoftë se do të bësh lutje, duhet të besosh se pranimi i saj është te pragu i derës."
(Al Kafi, Volume 2, f. 473)
Kur bëjmë lutje, duhet të punojmë shumë, të ngulmojmë të kërkojmë dhe të përkushtohemi: "Lutjuni Zotit tuaj fshehtas dhe vazhdimisht!"
Një nga hadithet Kudsi thotë:
"O Isa! Lutmu Mua si një njeri që po mbytet ose si një njeri i dëshpëruar, që nuk ka askënd që ta ndihmojë! O Isa! Përule zemrën tënde për Mua dhe më përmend shumë kur je vetëm! Dije se Unë do të kënaqem kur më lutesh Mua fshehtas! Ji i gjallë për këtë dhe jo i vdekur! Më lër të dëgjoj një zë të dëshpëruar!" (Al Kafi, Volume 8, f. 138.)
Ne duhet të shfrytëzojmë kohën më të mirë për lutje, sidomos natën e xhuma. Imam Bakiri (Paqja e Allahut qoftë mbi të!) ka thënë:
"Allahu thërret çdo natë të xhuma nga Froni i Tij, nga fillimi i natës deri në fund të saj…: A nuk ka ndonjë rob besimtar që pendohet përpara Meje për gjynahet e tij para agimit, që Unë t'ia shtoj dhënëtinë dhe shpërblimin? … A nuk ka ndonjë besimtar të sëmurë që më lutet Mua para agimit për ta shëruar, që Unë ta shëroj?… A nuk ka ndonjë besimtar rob që më lutet Mua për lirinë e tij, që ta çliroj?… A nuk ka ndonjë besimtar të shtypur që më lutet Mua për drejtësi përpara agimit, që Unë ta siguroj se drejtësia do t'i jepet atij? "Imam Bakiri (Paqja e Allahut qoftë mbi të!) ka thënë, gjithashtu: "Allahu vazhdon të thërrasë në këtë mënyrë deri në mëngjes."
(Raudat Al Ua'aizin, f. 333.)
Atëherë vëlla, le ta mbajmë hapur këtë derë të Allahut, sepse Ai u përgjigjet të gjitha lutjeve tona. Le ta mësojmë veten me lutje! Le ta mësojmë veten me kunutin (lutja që bëhet në mes të çdo faljeje)! Lutja që bëhet në mes të çdo faljeje është shumë e këshillueshme. Prandaj le të zgjedhim për veten tonë atë që thuhet në Kur'anin e Shenjtë dhe atë që thoshin pasardhësit e të Dërguarit të Allahut (Paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të!).
Le të gjejmë kohën për t'u lutur! Le të shkojmë në xhami çdo natë të xhuma për të marrë pjesë në duanë e Kumeilit, ta këndojmë atë dhe të meditojmë për kuptimet e saj! Le të shkojmë në xhami natën e mërkurë për të kënduar duanë "Tevasul" për t'iu lutur Allahut nëpërmjet Profetit dhe pasardhësve të tij (Paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të!), të cilët janë rrugë për tek Allahu! Le ta mësojmë veten të ballafaqohemi me ëndrra të këqija, të cilat sjellin zemërimin e Allahut! Le t'i çrrënjosim mendimet e këqija!
1. Ne jemi të varfër dhe nevojtarë. Allahu na ka krijuar të tillë, që t'i drejtohemi Atij.
2. Lutja (duaja) është mjet për ta njohur Allahun dhe për të forcuar lidhjen me Të.
3. Lutja është një shkollë, ku njeriu e ngre veten dhe e shton lidhjen e tij me Allahun.
19. Si sigurohemi se marrim përgjigje për lutjen?
20. Përmendi një paragraf nga duaja e Kumeilit që ka të bëjë me varfërinë e njeriut dhe pasurinë e bujarinë e Allahut!
21. Thoni i Vërtetë ose i Gabuar në pohimet e mëposhtme:
a. Ai që nuk i lutet Allahut, është mendjemadh.
b. Në qoftë se Allahu nuk i përgjigjet menjëherë lutjes së njeriut, do të thotë se ajo nuk është pranuar.
c. Ne duhet t'i lutemi Allahut vetëm për gjëra kryesore dhe të rëndësishme.
ç. Allahu i jep njeriut çfarëdo që të kërkojë pa bërë lutje.
Avionët reaktivë të armikut po fluturonin shpesh mbi postën tonë. Truprojat e mi më sugjeruan menjëherë të fshihesha në disa shkurre, që aeroplanët izraelitë të mos më dallonin. Fill pas pak, komandanti i postës doli për të na kontrolluar. Pas një bisede të shkurtër, ai na dha urdhër të strehoheshim në bunkerin e afërt - bunkeri "Sejjid Abas".
Unë u habita me këtë emër. Nuk kisha dyshim se Sejjid Abasi duhet të kishte qenë këtu gjatë jetës së tij së lavdishme të luftës. Ai duhet të kishte ardhur në frontin e rezistencës dhe duhet të kishte ndenjur midis muxhahedinëve e duhet të kishte shkëmbyer biseda me ta. Pa dyshim, ai duhet të jetë falur, të ketë ndenjur në atë bunker ose të ketë marrë pjesë në ndërtimin e bunkerit. Unë madje, edhe i thashë këto mundësi.
A ka ardhur këtu Sejjid Abasi dhe a ka marrë pjesë në ndërtimin e tij?
Jo.
Çfarë?
Atëherë, ai duhet të jetë falur në të ose të ketë ndenjur me muxhahedinët në të.
Jo. Asnjëherë.
Sejjid Abasi, martiri asnjëherë nuk pati ardhur në këtë pozicion. Atëherë, si ka ndodhur që ai është quajtur bunkeri 'Sejjid Abas'?
Historia është kështu:
një nga bashkëluftëtarët e rezistencës, që ishte pjesëtar i pozicionit, kaloi një herë një natë nga bunkeri. Dëgjoi një zë të dëshpëruar që vinte nga bunkeri. Ai e dinte se zëri ishte i Sejjid Abasit sepse e njihte mirë këtë zë. Por bashkëluftëtari nuk e imagjinonte kurrë që ta gjente Sejjid Abasin në bunker. Sejjid Abasi kishte rënë dëshmor shumë kohë më parë. Mirëpo, brenda s'kishte asnjë njeri. Atëherë, ai hyri në bunker. Në bunker s'kishte asnjë njeri, mirëpo zëri ishte. Bashkëluftëtari dëgjoi të njëjtin zë natën tjetër dhe ua tha këtë shokëve të tij. Atëherë, ata e quajtën bunkeri i Sejjid Abasit. Bunkeri qe i vetmi vend ku Sejjid Abasi nuk e kishte parë kurrë në jetën e tij. Ndoshta ne mund të gjejmë një shpjegim për ardhjen e tij pas martirizimit të tij.
(Stories of the Free Men.)